τα σκοταδια του κοσμου.

Τα σκοταδια του κοσμου. Η ζωη σαν φεγγος ή σαν σκοταδι. Βουβες εκλαμψεις προσωπικης ευτυχιας στο απεραντο Απεραντο! Κενο. Δεν ειναι η μερα που γεννα το φως. Ειναι το μυαλο μας. Ειναι το ξαναμενο αιμα που γινεται ψυχη. Το κινουμενο αεικινητα. Πριν σ'εσενα, τωρα σ'εμενα, μετα στην επομενη. Κι ολο μαζι μια μπαλα απο αιμα κοκκαλα τριχες και φωτια αεικινητα να κινειται. Ενδιαμεσα, τα ντεπον, τα ψυγεια και τα ματια σου που μου χαμογελανε. Κραταω την ανασα μου και πεθαινουνε εκατομμυρια. Ξεφυσω και οι ανθρωποι κανουν ερωτα.
Ο Καπεταν Μιχαλης κι ο φτωχουλης του Θεου.
“πηδουμε ντονε μωρε;!”...
δεν ειναι μικρη η ζωη, ουτε ωραια. Στο κατω κατω ειμαστε πολυ λιγοι για να μιλαμε για τη ζωη. Μολις που παιρνουμε πρεφα, κανουμε ενα “αχ”, στηλωνουμε τα ματια και χανομαστε.
Τα σκοταδια της ζωης. Και ναι, η ευθυνη του να εισαι καταδικος. Η ευθυνη του να εισαι κατα-δικος.
Δωσ'μου ενα τραγουδι. Δωσε μου νυχτα, δωσε μου και ρακη. Θα ξεριζωσω απο την καρδια σου το πιο ευαισθητο κυτταρο. Αυτο που σε κανει ζωντανη.