περιμενοντας.

- Ειπες θα βρεξεις και σε περιμενα σε μια καταφωτη αγωνια.
Τη μαπα μου στρωνω, ξανα και ξανα να με βιασω.
Ομως ποσο κουραστηκα να κουτουλαω σε τζαμαριες...
- Εχεις μεγαλη ιδεα αννουλα μου για τον εαυτο σου, αλλα να σου πω κατι; Καλα κανεις. Εχε την. Ομως μην ξεχνας ενα πραγμα.. οτι δεν εισαι μονη σου σ αυτον τον κοσμο, οτι τα συναισθηματα σου, η αξιοπρεπεια σου δεν ειναι τα μοναδικα που υπαρχουνε. Ο εγωισμος σου, δεν ειναι ο μονος που υπαρχει, η μοναξια σου, δεν ειναι μονη. Η περηφανεια σου, δεν ειναι η μονη σ αυτη τη γη.
- Μονο οι σκεψεις μου. Μετεωριτες τις ειχες ονομασει. Σαν εκεινον που βρηκαμε στο αρκαδι.
- ...
- Μετεωριτες οι σκεψεις μου. Πετρες μετεωρες. Πετρες βαριες. Βαρια κενα. Δεν χωραγανε στον οριζοντα που τους ετυχε. Ουτε θελανε το ζεστο βυζι της δικης τους γης. Αλητες που λυσσανε ξεφυσωντας σαλια να τα παιρνει ο αερας στα πλευρα τους. Να χαρουνε την δαιμονικη ευδαιμονια τους. Δαιμονες αποφασισμενοι να ζησουνε αλλου. Διασχισανε το συμπαν μεσα μου, καηκανε, εξουθενωθηκανε. Σκοταδι κολλησανε στο αιμα τους, μα αμα στα ματια τους κοιταξεις θα δεις ενα γαλαζωπο σημαδι. Λειψος σπινθηρας που σταλαζει ακομη ζωη. Σωσε με λενε. Παρε με μαζι σου. Βαλε με στον κυκλο του μυαλου σου.
- Μην τους φοβασαι. Και μην περιπεσεις σε αναξιοπρεπη συναισθηματα λυπησης, και ταπεινοτητας Αννα..
- Ειναι λυκοι τα παιδια μου τα σκοτεινα. Μα τι φταει ο λυκος που ειναι αιμοβορος; Που αιματα σταζουνε απο τα γενια του, στολιζοντας τα μελαγχολικα του ματια;
- Αιματα σταζει ο Νεος Ανθρωπος.
- σσσσς... σταματα. Αυτο φτανει. Την πεινα μας τη ζησαμε. Την λιτανεια μας της ακουσε ο θεος. Εφτασε η βροχη στα προσωπα μας και επιτελους νιωσαμε δικαιοι.