θελω κατι να σου πω..

Εκανα μια βολτα αποψε. Εσβησα τα φωτα γυρω μου, απο τ’αμαξια, απο τους δρομους, κι απο τα βλεμματα. Μονο το φεγγαρι δεν καταφερα να σβησω. Πανσεληνος. Πανσεληνος ο ερωτας. Κι ετσι θυμηθηκα τα λογια του ποιητη. Στην αγαπη μπαινω σαν την πανσεληνο. Κοιταζα το φεγγαρι και το εψαχνα, το αναζητουσα. Πισω απο γωνιες, πισω απο φυλλωσιες, πισω απο τα συννεφα. Τα συννεφα ειδικα. Που Λιγο τη λογικη σου να μπερδεψεις και θα το δεις να τρεχει αναμεσα.
σκορπιες σκεψεις. Ελλειπεις και ανολοκληρωτες. Μια τα συναισθηματικα, μια η πραγματικοτητα -ν'ανεβω στο πεζοδρομιο καλυτερα μη με κοψει κανας καμικαζι..- μια τα φαντασματα τα παρελθοντα και τα μελλουμενα, που να βρεις την ησυχια σου και να αποφασισεις ποια ζωη θα ζησεις οπως λεει και το τραγουδι; Και το μπερδεμα επιμενει. Κανενα συμπερασμα.
Ανεβηκα τη λενορμαν και εφτασα στην καραισκακη. Εκει στα φαναρια σταματησα. Που να πηγαινα; Ηθελα να χορτασω εικονες. Το εκοψα αριστερα. Προς τον σταθμο πελλοπονησου. Μνημες τελικα ηθελα. Να πιαστω απο εκει. Τα μηχανακια στην φορτωτικη, και το βαγονι καπνιστων. Ανοιχτα τα παραθυρα να φευγει ο καπνος και τα ποδια στριμωγμενα μην και ακουμπησω τον αγνωστο. Πολλα ομως αλλαξανε απο τοτε. Άλλα τραινα και τεχνολογιες. Αλλες συμπεριφορες πια. Απαγορευεται το καπνισμα. Χαρουμενα πλαστικα χρωματα. Προς τι;
Πηγα μια βολτα που λες στην αθηνα. Ποια αθηνα θα μου πεις. Σε μια αθηνα απο τις πολλες. Καπου αναμεσα στον τεραστιο μεταλικο γυρο του θανατου στο γκαζι, λιγο πιο περα αναμεσα στους αρχαιους ταφους, ισως και κατω απο τη γεφυρα, πειραιως και χαμοστερνας. Δεν εχει σημασια, μην πιανεσαι. Η βολτα στον νου ειναι πανω απ ολα. Γιατι σε ψαχνω. και δεν ξερω πια που να σε βρω.
Ειναι σκληρη αυτη η πολη. Απροσαρμοστη. Ανικανη ν αρθρωσει χαρακτηρα. Κι ομως μεσα σ’αυτην της την πολυμορφια, εμεις ζουμε, κινουμαστε και δημιουργουμε. Απροσαρμοστοι ισως κι εμεις. Χωρις κοινο σκοπο κι αφετηρια. Ολοι μας καπου αλλου αν μας ρωτησεις ανηκουμε. Αλλος ειναι ο ιδανικος μας τοπος. Γι αλλους τοπους ζουμε δουλευουμε κι ονειρευομαστε.
Κι ετσι οπως το σκεφτομαι ομως τωρα, η αθηνα για μενα ηταν παντα η πολη που αντικριζα με το που κατεβαινα απο το πλοιο στον πειραια, μετα απο τις καλοκαιρινες διακοπες. Σαν παραπονο μαζι με μια αισθηση ζεστασιας. Εδω ειναι το σπιτι μου. Αυτον τον τοπο ξερω.
Κι ας ηταν νυχτα, κι ας ειχα σβησει ολα τα φωτα, εγω το χρωμα το εβλεπα. Ενα ομως χρωμα αχρωμο. Ανυποστατο κι αβασταχτο. Εχει χρωμα η απουσια; Το κενο μηπως; Ξερω για τον ερωτα, κοκκινος, ξερω για τον θανατο, μαυρος, ξερω για τη ζωη, ξανθο. Ισως το χρωμα αυτο να ειναι λιγο απ’ολα. Ισως παλι να ειναι απλα μια αφαιρεση μαυρου, κοκκινου και ξανθου.
Ομως κοιτα.. οι αθηναιες νερατζιες σαν ν’αρχίσαν να μυριζουνε. Παλι. Σαν να μου φαινεται πως παλι μπαινει η ανοιξη. «Τι θρασσος..!» μονολογω.. μα δεν ξερω αν απευθυνομαι στην αδιαφορια της φυσης, ή στην λιγοψυχια μου, να παραμερησω τις προσωπικες μου ανικανοτητες, και να παω με τον καιρο.