Εικονα μου...

Τα σεντονια τεντωνουν τις φλεβες τους οταν, ασπρομαυρα, παραδινονται.
Ανωφελη παλη.

Μετα το σκοταδι,
το ερεβος στα ματια της,

βρισκεις το φως,
τον νυσταγμενο της παλμο...

Τ'ασπλαχνα χερια μου δεν μπορουν να σφιξουν ενα πουπουλο.
Χαμογελω στην ιδεα της, δοξασμενης πια, αναξιοπρεπειας μου.

201009

Σαν ονειρα που μουσκεψανε
στην ακρη του χειμωνα
ακουω, συμμαζευομαι.
Δεν ξερω αμα της σκεψης μου ειμαι απομειναρι,
ή της ασφαλτου που περπατησα
ζεστες αναθυμιασεις.
Ισως και να ημουν θυμησες
μιας αλλης ζωης που δεν θα ζησω.
Μα ισως παλι να ειμαι
κι ο λογος για να ζω.