summer in the city/ αντηλια και ζεστη μπυρα

Αφησες πισω σου ταρατσες ιδρωμενες κι ειπες να βρεις δροσια σε μαγικες σπηλιες.
Καποια εγνοια ομως ξεχασες μωρο μου σε συμφωνια με την πολη.
Σ αυτον τον τοπο που με κραταει γερα με μνημες, ομορφες κορδελες,
-Φαντασου πρασινες αορατες κορδελες-
θα μεινω να φυλαω τα τειχη που αφησες σε ασφυξιογονο προσμονη.
Να χανομαι στους πορους των αρχαιων που χασκουν ν’ ανασανουν.
Στις κυκλωπειες σκαλες των αδειων μπαλκονιων που και που μια σκασμενη πλαστικη καρεκλα.
Εχει και στην αθηνα ο χρονος τα σημεια του. Στα κλειστα καφε παντζουρια της, στο κρεμασμενο σκοινι και στην σκισμενη τεντα.
Γιατι εφυγες; Ποσο δυσκολο ειναι να αγαπουν το αδιανοητο οι ανθρωποι;
Για ποιες ψυχες και θηριωδεις θεωριες μου μιλατε; Θελω στην πραξη να σε δω να κλαις χαιδευοντας την πετρα. Εκεινη την πετρα που,
ποτε, ποτε, ποτε,
ποτε δεν θα φυγει απο τη θεση της.