ελα να πεσουμε.

Ο παππους μου θελει να αραβωνιαστω ή ακομη καλυτερα να παντρευτω πριν κλεισει τα ματια του. Ευσεβεις ποθοι... του λεω, παππου, οχι μονο δεν μπορω να σου υποσχεθω κατι τετοιο, δεν γινεται κι ολας. Μην προδικαζεις μου απανταει. Που να εξηγεις... καλα παππου, εχουν αλλοι σειρα, εγω θα αργησω λιγο. Τι να του πεις του ανθρωπου; κι απο την αλλη υπαρχει αυτο το συναισθηματικο κενο, που δεν εχεις πουθενα να ακουμπησεις την εγνοια σου.
Ηρθα σημερα σπιτι το απογευμα. Ανοιξα τα παραθυρα, ξεντυθηκα κι εμεινα λιγη ωρα με το τηλεφωνο στο χερι. Ακουγα τη σιωπη του σπιτιου. Την σιωπη του, μεσα μου. Καποιοι πανε ταξιδια και δειχνουν μετα τις φωτογραφιες τους. Κοιτα που πηγα, κοιτα τι ειδα, κοιτα πως με ειδανε.. εσυ δεν ησουν ΕΚΕΙ. Δεν σε εχω αναγκη. Δεν βλεπεις τι ομορφα που περναω;
...
παλι εχω προβλημα με το μηχανακι. Βενζινη εχει, λαδια εχει. Μακαρι να ειναι το μπουζι. Αν και τα συμπτωματα δειχνουν απλα θανατο. Α μηχανακια ομως μπορουν να μην πεθανουν ποτε. Ή τουλαχιστον για να μην λεω υπερβολες, μπορουν να ζησουν παραπανω απο εμενα. Δεν ειναι σαν τους ανθρωπους. Τους κανεις ενα rectifie κι αναστηθηκαν. Ωραια θα ηταν ν αλλαζαμε μονο πιστονια και στους ανθρωπους. Αλλα δεν ειναι αυτο το θεμα. Το θεμα ειναι οτι εχω ενα μωρο στην αγκαλια μου πρωτη μου φορα και δεν ξερω πως να το κρατησω σωστα. Ετσι νιωθω τη ζωη μου. Φταιει το καλοκαιρι, φταιει ο φοβος κι η αδιαφορια μου για ερωτα.
Ενα να ξερεις, δεν γκρινιαζω. Γνωριζω την πληγη, την κατασταση και την λυση δεν θελω να κανω τιποτε ομως. Και απο τεμπελια και απο την αναγκη της ηδονης της ελευθερης πτωσης.