time to take off.

Τη βαλιτσα μου την λενε Οδυσσεα.
Εχει τρια ροδακια. Σιγουρα θα ειναι πολυ πρακτικο. Πρακτικο. Practical. Pratique. Practice. Για αυτο φευγω. Για να γινω εν τελει μια πρακτικη βαλιτσα με ροδακια. Τρια, μην το ξεχνας.
Οι πραξεις μου, η πρακτικη μου, ο πρακτικος μου νους. Τα πραγματα κι η πραγματικοτητα.
Πραγματα στοιβαζονται το ενα πανω, διπλα, μεσα στο αλλο, μεχρι να ξεχωριστουν και με φροντιδα, αργα, να τοπο-θετηθουν στον οδυσσεα.
Πραγματικοτητες που συνοστιζονται, στριμωχνονται να πιασουν μια καλη θεση στη συνειδηση μου.
Που παω ρε αννα;
Ολα καλα ειναι ματια μου, σε περιμενουνε. Στο σπιτι σου θα πας, γιατι φοβασαι;
Δεν φοβαμαι. Αγωνιω μην και γινει η νεα μου πραγματικοτητα. Αγωνιω μηπως ξεχασω.
Ο οδυσσεας και οι λωτοφαγοι. Θα παω στη χωρα που φυτρωνουν οι λωτοι. Κιτρινα, πορτοκαλι, ομορφα φρουτα.
Επειτα απο αυτα ομως αλλες πραγματικοτητες, με κοιτανε βουβα με τα κεφαλια σηκωμενα στον ουρανο του μετωπου μου.
Κι αν δεν ξεχασω; Κι αν οι μνημες με ταλαιπωρουν και με κανουν να ξενυχτω τα βραδια;
Σαν να βρισκομαι στο νησι της κιρκης. Κι οπως εκλαιγε τα βραδια στην πολυτελη σπηλια του ο οδυσσεας θυμουμενος, ισως κι εγω ετσι να νιωσω.
Φτιαχνω τη βαλιτσα μου αργα. Τακτοποιω. Τοποθετω. Χωροθετω. Πρακτικα.
Μια φορα πριν χρονια, ηξερα τι να κανω. Ακολουθησα την καρδια μου κι εχασα στο λογικο. Κι εκανα καλα.
Σημερα, ξερω τι να κανω. Ακολουθω τη λογικη μου, χανοντας ομως την καρδια.
Οταν γυρισω, θα ξερω οτι εκανα καλα.


Καλως εχοντων των πραγματων, επομενο κειμενο κι εκπομπη απο 2.700km μακρυα.