kati apo ta palia ki anepexergasto... fiction.

«Της τα εχω ηδη ολα πει. Μεσα στο δωματιο μου. Την ειχα απο κοντα και μιλαγαμε σιγανα. Πιο πολυ εγω μιλουσα δηλαδη. Ακομη κι ετσι φροντιζα να μην ειμαι ειλικρινης. Ποιος ξερει αλλιως που θα ειχαν παει τα πραγματα. Δεν βαριεσαι;.. αλλωστε δεν την αφορα.» αυτη ηταν η τελευταια της φραση πριν σηκωθει, βγαλει δυο κερματα, τα ακουμπησει στο τραπεζακι και με χαιρετησει το ιδιο γλυκα με την ανταμωση μας.
Ειχα καιρο να τη δω. Ισως μηνες. Κι εκει που στριφογυριζα ιδρωμενη μεσ’στη σκονη για δουλειες, την πετυχα σ ενα απο τα μπροστινα τραπεζακια να λιαζεται και να ρουφα τον καφε της.
Δεν πιστευα οτι θα χαιρομουν τοσο πολυ που θα την ξαναβλεπα, κι ουτε καν ηταν ποτε αυτο μεσα στα σχεδια μου. Ομως συνεβη, κι ετσι, αλλη μια φορα πεισθηκα για το απροβλεπτο της ζωης που επιδρα ακομη και στις αντιδρασεις μας.

Το βραδυ ξεκλειδωνω τη βαρια μεταλλικη πορτα κι ανεβαινω μονη μου τα μαρμαρινα σκαλια. Δευτερη φορα ξεκλειδωμα στον πρωτο, κι υστερα μετα το διακριτικο της κλεισιμο, κλειδωμα απο τα μεσα.
Αναβω το φως και παω κατευθειαν στην μια απο τις εξαρτησεις μου. «παλι επεσε η συνδεση γαμω την πουτανα τους.» restart, και μεχρι να ετοιμαστει ανοιγω την δευτερη μου εξαρτηση, πινω δυο γουλιες κι ετοιμαζω με τα δαχτυλα την τριτη. Απο ενα απο τα απειρα διαμερισματα του κωλου τριγυρω, ακουγεται ο βομβος απο τα μπασα μιας ηλιθιας μουσικης.
Ανοιγω την μπαλκονοπορτα και μενω με την φανελα.
«ανοιξε επιτελους...το καλυτερο αντιδοτο» σκεφτομαι κι ανοιγω ενα τραγουδι.
«ναι..θα μου κλασουν τ’αρχιδια..» απαντω στη συνειδηση μου και γυριζω με φανερη ηδονη την ενταση στο τερμα.
Η αρχη ειναι καθηλωτικη και μ ενα σκαμπιλι με στελνει κατ’ευθειαν εκει που αλλιως μονο ναρκωτικα μπορουνε.
Ξαπλωνω στη γωνιακη φωλιτσα που εχω φτιαξει με βελετζες και μαξιλαρια και κλεινω τα ματια.
Ειμαι τοσο ευτυχισμενη που νομιζω οτι φυσαει αερακι...χαμογελαω.

Ουτε που καταλαβα πως με πηρε ο υπνος. Πρεπει να ημουν πτωμα. Τωρα ομως εχω αλλη εγνοια. Μου εχει καρφωθει η ιδεα σαν ψειρα, να την παρω τηλεφωνο. Εχω μονο το παλιο του σπιτιου, κι αραγε ισχυει;
Χτυπαει.. για να δουμε..
Το σηκαωνει ενα πιτσιρικι. Ξαφνιαζομαι τοσο που το κλεινω σχεδον αυτοματα.
«κι εγκυος να ητανε ποτε προλαβε να μαθει το –εμπρος- το μωρο;»
Πιανω τον εαυτο μου να κοιταζει στα χαμενο το πατωμα. Στεναχωρηθηκα, αλλα τι αλλο να εκανα; Ετυχε χθες να βρεθουμε. Παει αυτο ητανε. Ε καλα, δεν χαλασε κι ο κοσμος. Ουτως ή αλλως ητανε τελειωμενη υποθεση.
Πεταχτηκα πανω μολις χτυπησε το τηλεφωνο. Οχι ρε γαμωτο! Ειχανε αναγνωριση!
«ναι;» λεω.
«ελα ρε!»
«α,γεια!» της απαντω.
«γιατι το’κλεισες ρε γουρουνι;» μου λεει χαιδευτικα,
«το σηκωσε ενα μικρο και τρομαξα»
«ναι βεβαια, κι εσυ εχεις μια φοβια με τα μικρα, σωστα.. ειναι μιας φιλης μην ανησυχεις»
«α, κι εγω μετρουσα ποσα χρονια περασανε.»
«ουτε ενα...»
«...ναι το ξερω...»
Εκει δεν ειχα τι να πω και σταματησα, ετσι φανηκε ομως να συμβαινει και στην αλλη πλευρα. Μετα πηρε παλι το λογο.
«με πηρες για να βγουμε ετσι;»
«βασικα να δω τι κανεις και.. ναι, αν ηθελες να βρισκομασταν καπου.»
«κοιτα, το σκεφτομουν και δεν νομιζω οτι ειναι καλη ιδεα. Ασ’το καλυτερα. Αλλωστε φευγω παλι για εξω τον Σεπτεμβρη και δεν θελω να γινει τιποτα και να τραβιεμαι συναισθηματικα...
-σιωπη-
..νομιζω οτι ειναι πολυ ξεκαθαρο και λογικο αυτο που λεω... δεν εχω κατι μαζι σου, απλα..»
«μην το πας εκει σε παρακαλω. – την εκοψα- οκ το καταλαβα.»
«συγγνωμη...»
«ενταξει, λοιπον αν θελησεις τιποτε, το εχεις το τηλεφωνο, παρε με. Ενταξει;»
«παντα το ειχα το τηλεφωνο σου αννα. Αλλα , ναι, ενταξει, και παλι συγγνωμη.»
«δεν υπαρχει λογος.. καλημερα.»
«γεια..»
-

Ειχα νευριασει τοσο πολυ με τον εαυτο μου! Πως επετρεψα παλι να γινω το θυμα!
Δεν μου εφτανε τοσος καιρος; Τοση παλη να ξεπιαστω, να ξεσκαλωσω, να ισιωσω την τσαλακωμενη μου προσωπικοτητα, να εξορισω τις αδικες ενοχες μου, και τωρα ΝΑ! Μολις σε πεντε λεπτα, ο ιδιος ανθρωπος μου απεδειξε οτι δεν εκανα τιποτα! Τιποτα!
Μια γκαρσονιερα μεσ’στο κεντρο, απειρος θορυβος, νευρα, κι εγω να μην εχω τραβηξει ουτε ενα καρε, να μην εχω καλα-καλα αγγιξει τη μηχανη τοσους μηνες. Κατι πρεπει να κανω επιτελους.
«γαμωτο!» φωναξα..
Ποια φωνη ομως; Ποια πιστη στην οργη μου;

[++ καποτε...]