μου θυμησες.

Ειχα ξεχασει πως υπαρχουν ομορφες λεξεις. Πώς ειναι να σου μιλουν γλυκα. Πως ενα ουσιαστικο που ακολουθειται απο μια κτητικη αντωνυμια, μπορει να φερει ζεστασια και ηρεμια. Ματια μου. Αστερι μου. Καρδια μου. Αυτο το ξανανιωμα μου εφερε θλιψη. Γιατι δεν το ακουω αυτο πια. Ακομη κι απο τα τοσα χειλη που λενε πως με θελανε, δεν το ακουσα. Κι ενιωσα μονη και σαν μεσα στα σκοτεινα μου στηθια, μεσα σε μια κογχη αιχμηρη, ενα μικρο μικρο φως. Ελαχιστο, μπλε φωτακι. Γιατι μπλε; γιατι απλα συντηρηται. Γιατι μου θυμησες; ειναι απιστευτο να συνειδητοποιεις οτι οι ανθρωποι που κοιτας στα σκελια πια, -γιατι ξεχασες να κοιτας στα χερια και τα χειλη τους- δεν σου μιλησαν ποτε ομορφα. Ειναι ασχημο να συνειδητοποιεις ποση αναγκη ειχες και εχεις αυτες τις λεξεις. Την αγκαλια. Το χαδι. Το ζεστο μαυρο βλεμα. Τα χειλη ενος ξενου οντος πανω στα δικα σου. Τι παραξενη αισθηση. Τι παραξενο πραγμα οταν εχεις συνηθισει μπουκαλια, κουπες, τσιγαρα και πηρουνια. Δεν το καταλαβαινει ομως. Δεν θα μπει στη διαδικασια καν να το υποψιαστει. Οτι ειμαι τοσο προβληματικη οσο εκεινη. Και να δωσει χρονο. Οτι πιο πολυτιμο κι απαραιτητο. Ενας εχθρος μου, μου ειχε πει προσφατα, οτι εχουμε ξεχασει να συνεννοουμαστε. Να επικοινωνουμε. Βιαζομαστε και βιαζουμε. Πως θες μες στη βιασυνη να γεννησεις ερωτα; ευκαιριακα; να συμφωνησουμε λοιπον πως θα ειναι κεραυνοβολο. Ετσι ειναι πιο δραματικο. Ομως τι δραμα (action) κρυβει η σιγανη φωτια. Που σιγα σιγα πιανεις τον εαυτο σου να σου λειπει. Και που ειναι; και τι κανει; και γιατι δεν μου μιλα; και τι εκανα; οι γελοιοτητες του ερωτα, μα τοσο τοσο αξιες!
Και να 'μαι. Μ εφερες στο σημειο ν ακουσω ολη τη δισκογραφια του παυλακη. Ο μονος αληθινος ομορφος πριγκηπας. Για τις ελαχιστες αληθινες ομορφες στιγμες μου. Και να καπνιζω, σκεφτομενη εντρομη οτι γαμωτο! Που ειναι αυτο το ομορφο σκοτεινο κοριτσι που'χει την ψυχη και την καρδια γιοματη αιμα;! Που ξερει να μιλαει να ακουει και να ρωταει “εσυ;”. Να ριξουμε τις κουτουλιες μας στον δρομο, να μπλεχτουν τα κερατα μας και μ'ορθανοιχτα τα βλεμματα, τα μετωπα που σταζουν απ την αναγκη να μην γυρισουμε την πλατη ποτε;
ποτε ειπα; αχ... αννα... δεν μαθαινεις ποτε.